Anders dan voorheen is krachttraining niet meer de kern van mijn bestaan. Dit neemt niet weg dat ik wel probeer wekelijks me lichaam goed te verzorgen de dumbbells.

Het begon allemaal met de stap naar de sportschool. Deze had ik in mijn puberteit vaker overwogen, maar nooit gezet. Toen ik deze later nam ging het allemaal automatisch. Zo belande ik bij een sportschool met veel body builders. Zelf heb ik dit paradigma to ook vrij snel opgepakt.

Na enige tijd ging deze sportschool dicht en ben ik er een tijdje uit geweest. Gezien ik thuis dumbels heb, kon ik de kriebels niet weerstaan, en ben ik dus weer licht begonnen.

Tijdens mijn studie aan de Erasmus merkte ik dat ik een beetje ingepapt was, dat was dan ook wel een goed excuus om de sportschool weer op te zoeken. De sportschool waar ik toen terecht kwam was gemixter.

Er waren meer powerlifters. Zelf ben ik toen wel binnen het bodybuilding paradigma gebleven. Hier heb ik een mooi fysiek opgebouwd. Er kwam echter een persoonlijke winter, en ik moest mijzelf weer vinden.

Na een tijdje ben ik weer een gym gaan bezoeken. In deze gym waren ook veel mensen die gewoon kwamen trainen. Hier heb ik lang (gewoon) getraind. Nog steeds binnen een body builder paradigma.Er is daar echter wel wat verandert. Zo verkende ik het leven als vegetariër en later veganist, voegde ik cardio toe aan de routine, en begon later ook met strekken. Cardio veranderde in wandelen en strekken werd/was yoga.

In de laatste gym waar ik trainde is de focus steeds verder verwijderd van bodybuilding en meer geblend met powerlifting.

Binnen deze gym heb ik nooit echt mijn plaats (helemaal) gevonden. Daarnaast kwam corona om de hoek kijken. Dit leiden dan ook tot de transfer om thuis te gaan trainen. Dat beviel prima.

De focus is steeds meer op vorm komen liggen, en de obsessie met massa en zware gewichten afgenomen. Nu is het bewegen belangrijker als het gewicht.