Het begin van een tocht
Een behoorlijke tijd terug starte ik mijn voorbereidend beroepsonderwijs met de opleiding sociaal cultureel werker. Dit was een leuke tijd in me leven, waarin ik veel nieuwe mensen en culturen in een rumoerige, maar gezellige omgeving leerde kennen.
Om te zeggen dat de klassen varieerden zou een understatement zijn. Naast vakken zoals beleid, PR en intervisie, hadden we ook dans en andere vakken in ons pakket. De kern van de opleiding lag in het plannen en uitvoeren van activiteiten. Hier heb ik behoorlijk wat lol in gehad en kijk ook met plezier terug op de meeste activiteiten. Naast de individuele activiteiten op stages plande we ook activiteiten als klas.
Zo hebben we een kerstdag voor onze school georganiseerd, een jaar het sinterklaashuis in de buurt van de Bijerlandselaan gedraaid, en zelfs een single op genomen als klas en deze uitgebracht. Bij het sinterklaashuis werd er een toneelstuk voor achtergestelde kinderen opgevoerd, en konden zij pepernoten bakken.
Toen het einde in zicht was, voelde ik toch een sterkere affiniteit met één op één contact dan met de begeleiding van groepen. Gezien dit niet echt paste binnen het beroep wat ik geleerd had, was het tijd voor iets anders..
De sprong over een kloof
Rond het einde van mijn opleiding was ik een beetje verloren en wist ik niet echt wat ik wou doen. In mijn vrije tijd ben ik toen gaan oriënteren op de mogelijkheden.
Toen ik de bachelor opleiding psychologie zag was het liefde op het eerste gezicht.
Er was echter wel een klein probleempje. Zo kon ik met mijn vooropleiding niet bij het WO aanschuiven. Gelukkig gaan problemen vaak gepaard met oplossingen. Zo kon ik door middel van een propedeuse HBO doorstromen naar de universiteit. Sociaal werk sprak mij nog aan en daarom heb ik me toen ingeschreven voor de opleiding sociaal pedagogische hulpverlening.
Hoewel de studie leuk was, veranderde het milieu. Naast het feit dat de klas vrijwel exclusief uit Nederlanders bestond, was ik meestal ook de enige jongen in de klas. Daarnaast waren er ook botsingen tussen onderlinge groepjes die laag van karakter waren. Dit was ik niet gewend sinds we op het MBO problemen direct aanpakten en uitspraken. Er leek ook een drive te zijn om anderen miserabel te maken.
In het begin was het dan ook wel even wennen, en paste ik niet echt binnen het geheel. Tegen het einde van het jaar was de situatie verbeterd en had ik wel soort van aansluiting gevonden bij bepaalde mensen, maar belangrijker nog, het jaar was afgerond en ik kon door naar de uni.
Het einde van de tocht
Mijn start op de universiteit verliep niet helemaal soepel, en de cijfers waren dan ook lager dan ik gewend was. Dit lag niet aan mijn inzet, dat frustreerde mij wel wat. Gelukkig kwam ik langzaam op gang en heb ik kunnen knallen tijdens het derde jaar van mij bachelor, en de masterfase.
Het leven op de campus was ook een hele omschakeling. Er waren nog wel wat irritantjes, maar dit waren er zo weinig dat ik er nu geen bewust kan herinneren. Iedereen was voornamelijk bezig met zijn eigen ontwikkeling. Daarnaast waren er zoveel (extracurriculaire) activiteiten dat het soms moeilijk te volgen was. Gezien ik het druk genoeg had, heb ik dat dan ook niet gedaan. Gelukkig heb ik in het derde jaar daar wel tijd voor gehad, want toen heb ik met plezier aan sommige activiteiten deelgenomen.
Tijdens het masterjaar had ik de flow echt goed te pakken, dingen werkte voor me en toetsen werden geklaard. Het was wel keihard knallen.. natuurlijk, maar het harde werk betaalde uit. Tijdens dit jaar heb ik ook nieuwe hoogtes bereikt qua persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast heb ik ook veel nieuwe mensen ontmoet, helaas heb ik niet echt de tijd genomen deze te leren kennen.
Het schrijven van mijn masterthesis was een beetje droomachtig, gezien dit tijdens de corona uitbraak gebeurde. Gezien mijn onderzoek online plaats vond was dat niet echt een probleem. Na het afsluiten was ik echter zo uitgeput, dat ik bij het bericht van mijn slagen eerder zuchtte dan juichte. Het was over.. Het zat erop.